Kyoto-protocol

Schoorsteen met rook
Bron: euobserver.com

Het Kyoto-protocol is een uitwerking van het Klimaatverdrag (United Nations Framework Convention on Climate Change) uit 1992. De naam Kyoto komt van de naam van de Japanse stad waar de klimaatconferentie van 1997 plaatsvond. Alle EU-lidstaten en nog 164 andere landen beloofden in het Kyoto-protocol de uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008-2012 met acht procent te verlagen ten opzichte van 1990. Op de klimaatconferentie in Doha in 2012 is afgesproken om het Kyoto-protocol te verlengen tot 2020.

Onderzoek heeft een relatie tussen menselijke activiteiten en de te hoge concentratie broeikasgassen vastgesteld. Vooral een toenemend gebruik van fossiele brandstoffen leidt tot een steeds grotere uitstoot van kooldioxide (CO2), het belangrijkste 'broeikasgas'. Dergelijke gassen houden door de aarde weerkaatste warmtestraling van de zon vast in de atmosfeer. Hierdoor warmt de aarde op, en smelten de ijszeeŽn, wat lijdt tot een stijging van de zeespiegel. Andere gevolgen van de klimaatverandering zijn overstromingen, extreme weersomstandigheden, droogte en misoogsten in de landbouw.

Inhoud

1.

Deelnemende landen

Hoewel de meeste landen het Kyoto-protocol ratificeerden, wezen de Verenigde Staten het verdrag in april 2001 af. De VS (verantwoordelijk voor ťťn derde van alle CO2-uitstoot in de wereld) voerde als argument aan dat het Protocol van Kyoto alleen verplichtingen oplegt aan industrielanden. Van derdewereldlanden en opkomende grote industrielanden (en dus broeikasgasproducenten) als BraziliŽ, China, India en Mexico werd namelijk geen bijdrage verlangd. Het protocol kon pas in werking treden wanneer minimaal 55 landen die samen minimaal 55 procent van de totale CO2-uitstoot vertegenwoordigden, het verdrag ratificeerden. Daarom was de afwijzing van de Verenigde Staten een tegenvaller.

Tijdens een conferentie in Bonn in juli 2001 bereikten 178 landen (uitgezonderd de VS) op de valreep een akkoord over de nadere invulling van 'Kyoto'. Dit compromis wordt over het algemeen beschouwd als een afgezwakte versie van het oorspronkelijke Protocol.

Om te onderzoeken welke acties de Europese Unie nog moest ondernemen om de Kyoto-doelstellingen te halen zette de Europese Commissie in 2000 het European Climate Change Project op. In maart 2004 zijn alle regels uit het Protocol EU-wetgeving geworden. Het gaat dan niet alleen om de doelstellingen, maar ook om hoe ze bereikt moeten worden.

Emissiehandel

Het voornaamste middel van de EU in de strijd tegen klimaatverandering zijn de in januari 2005 geÔntroduceerde emissierechten. Sommige bedrijven zullen hun uitstoot verminderen en overgehouden rechten verkopen. Andere bedrijven zullen juist extra rechten willen inkopen, omdat ze meer uitstoten dan is toegestaan. De prijs van de emissierechten wordt bepaald op de vrije markt. Iedere lidstaat publiceert een nationaal toewijzingsplan, waarin is bepaald hoeveel emissierechten iedere onderneming krijgt.

Ook wordt er binnen de EU gewerkt aan opvang van CO2, het terugdringen van fossiele brandstoffen voor de opwekking van energie en energiebesparing.

2.

Klimaatconferenties

Ieder jaar vindt er een klimaatconferentie plaats die moet leiden tot het behalen van de gestelde doelen. Tijdens de klimaatconferenties van Durban en Doha werden er ook concrete afspraken gemaakt over de toekomst van het Kyoto-protocol. Tijdens de klimaatconferentie van Parijs werd het klimaatakkoord dat Kyoto zal opvolgen opgesteld.

Klimaatconferentie Durban

Tijdens de klimaatconferentie van 2011 in Durban werd besloten om met alle landen, inclusief landen die het Kyoto-protocol niet hadden ondertekend, een tijdpad uit te tekenen dat in 2015 tot een nieuw klimaatverdrag zou moeten leiden en in 2020 in werking moet treden. De Europese Unie en ontwikkelingslanden wilden bindende afspraken over de vermindering van de CO2-uitstoot. China, India en de VS, de belangrijkste vervuilers, wilden slechts vrijwillige toezeggingen doen. Ook werd in Durban besloten tot een verlenging van het Kyoto-protocol, dat in 2012 af zou lopen.

Klimaatconferentie Doha

Op de klimaatconferentie van Doha in 2012 werd afgesproken dat het Kyoto-protocol met een tweede termijn verlengd wordt en tot 2020 dient als leidraad voor het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen. Ook kwamen de landen overeen dat in 2020 een nieuw klimaatverdrag in werking moet treden, waarmee ook de opkomende economieŽn zoals China en BraziliŽ, aan klimaatafspraken gebonden kunnen worden.

Klimaatconferentie Parijs

De eenentwintigste jaarlijkse klimaatconferentie vond plaats in Parijs van 30 november tot en met 12 december 2015. Bij deze conferentie stemden de bijna 200 deelnemers in met een nieuw bindend internationaal klimaatakkoord dat in 2020 van kracht moet worden. Dit zal het Kyoto-protocol opvolgen. Met dit akkoord moet de uitstoot van broeikasgassen worden teruggedrongen en de opwarming van de aarde worden beperkt. Ook zal het klimaatbeleid van alle landen elke vijf jaar worden geŽvalueerd. Het verdrag treedt in werking als het door minstens 55 staten geratificeerd is die verantwoordelijk zijn voor minimaal 55 procent van de CO2-uitstoot.

 

Inhoud

  • Contact
  • Home